گویش مردم روستای کنگ در روستای کنگ، اهالی روستا گویش فارسی دری (منسوب به دربار ساسانیان) متداول در تمام خراسان را به کار میبرند. البته در خراسان گویش هر شهر با شهر دیگر متفاوت است. گویش کنگی به جهت واقع شدن روستا در کوهپایه های بینالود ، نبود جاده مناسب به شهر در قدیم و نزدیکی به شهر نیشابور با گویش نیشابوری قرابت دارد. به سبب بهتر شناساندن گویش کنگی به ذکر چندین واژه از این گویش می پردازیم.

دَدَ = مادر
خُوسُور ، خُسُور = پدر شوهر ، پدر زن
خاش = مادر زن ، مادر شوهر
هَمزُلف = باجناق
یَیری = جاری
قوگوگِرد = کبریت
وَرگُو = بگو
کَلپَسَه = مارمولک
اوقزِرگَه = آن مقدار
حَقّو = جغد
چُغُک = گنجشک
کولون ، کولو = بزرگ
خوردون ، خوردو = کوچک
چِنَق = چانه و فک
بِجَس = گریخت ، فرار کرد
زینگِچَه = آرنج
دُرچَه = پنجره
خِردَر = لاشخور
دِلَنگو ، دِلَنگون = آویزان